Welkom op de website van de Hyacintduif!
zondag 26 juni 2011 17:50 | Laatst aangepast op zondag 26 juni 2011 19:22 | 
| 
| 
De Hyacintduif is één van de mooiste en sierlijkste rassen, welke een liefhebber van een eenvoudig zonder teveel opsmuk getooide duif, op zijn hok kan hebben en bovendien de enige Nederlandse kleurduif. Het is een zorgzame duif voor zijn jongen en een gehard ras dat weinig eisen stelt aan zijn omgeving en bovendien zeer goede vliegeigenschappen bezit. Helaas is het nog steeds één van de zeldzame duivenrassen van ons land, maar gelukkig is er groeiende belangstelling.
Oorsprong en geschiedenis
Onze enige kleurduivenras welk we het predikaat Nederlands mogen geven is de Hyacintduif, alhoewel de oorsprong van dit ras niet in ons land is. Verreweg de meeste kleurduivenrassen hebben hun oorsprong en thuisland in Duitsland en Zwitserland, het is bekend dat in o
ude Engelse en Franse boeken over een duif wordt geschreven welke voldoet aan de omschrijving van onze Hyacintduif. Men zou denken dat onze oosterburen en de Zwitsers, gezien hun reputatie op kleurduivengebied, het één en ander in hun lectuur beschreven moeten hebben over de Hyacintduif maar daar kom je in het algemeen weinig over tegen. Hans Schipper heeft in één van zijn beschrijvingen over de geschiedenis van de Hyacintduif genoemd dat het aannemelijk lijkt dat deze in Frankrijk als voorouder van de Cauchois gefungeerd zou kunnen hebben, dit was zoals hij omschreef een duif uit de streek Caux in Normandië. In de geschiedschrijving van dat ras wordt gezegd dat de geschubde variëteit van de Cauchois het eerst in Parijs is voorgekomen. In Caux zouden het eerst de gebande variëteiten van Cauchois zijn ontstaan en later de geschubden. De Cauchois kent een kleurslag met een schubtekening op een witte ondergrond, zoals deze bij de Hyacinten eveneens voorkomt en de kleur wordt daarbij ook hyacintkleurig genoemd. Hij verklaart in zijn omschrijving dat we op basis van die gegevens gerust kunnen aannemen dat de oorsprong van de Cauchois en de Hyacintduif in zijn tegenwoordige gedaante nauw met elkaar te maken hebben en dat beide rassen hun geboortegrond in Frankrijk hebben. Later is de Hyacintduif in Engeland terecht gekomen en verbeterd en daarna ook in ons land, onze bekende duivenman van de vóór en naoorlogse jaren, de heer Spruijt heeft zich daarmee beziggehouden en een standaard opgesteld en gepubliceerd. In geen ander land bestond een standaard en mede daardoor hebben we de Hyacintduif Nederlands verklaard. Jarenlang heeft de Hyacintduif een zeer bescheiden bestaan gehad in ons land. In het begin van de vorige eeuw waren Moning sr. en zijn in 2001 overleden zoon Oeds, woonachtig te Leeuwarden, enkele van de weinige volhouders geweest die
ude Engelse en Franse boeken over een duif wordt geschreven welke voldoet aan de omschrijving van onze Hyacintduif. Men zou denken dat onze oosterburen en de Zwitsers, gezien hun reputatie op kleurduivengebied, het één en ander in hun lectuur beschreven moeten hebben over de Hyacintduif maar daar kom je in het algemeen weinig over tegen. Hans Schipper heeft in één van zijn beschrijvingen over de geschiedenis van de Hyacintduif genoemd dat het aannemelijk lijkt dat deze in Frankrijk als voorouder van de Cauchois gefungeerd zou kunnen hebben, dit was zoals hij omschreef een duif uit de streek Caux in Normandië. In de geschiedschrijving van dat ras wordt gezegd dat de geschubde variëteit van de Cauchois het eerst in Parijs is voorgekomen. In Caux zouden het eerst de gebande variëteiten van Cauchois zijn ontstaan en later de geschubden. De Cauchois kent een kleurslag met een schubtekening op een witte ondergrond, zoals deze bij de Hyacinten eveneens voorkomt en de kleur wordt daarbij ook hyacintkleurig genoemd. Hij verklaart in zijn omschrijving dat we op basis van die gegevens gerust kunnen aannemen dat de oorsprong van de Cauchois en de Hyacintduif in zijn tegenwoordige gedaante nauw met elkaar te maken hebben en dat beide rassen hun geboortegrond in Frankrijk hebben. Later is de Hyacintduif in Engeland terecht gekomen en verbeterd en daarna ook in ons land, onze bekende duivenman van de vóór en naoorlogse jaren, de heer Spruijt heeft zich daarmee beziggehouden en een standaard opgesteld en gepubliceerd. In geen ander land bestond een standaard en mede daardoor hebben we de Hyacintduif Nederlands verklaard. Jarenlang heeft de Hyacintduif een zeer bescheiden bestaan gehad in ons land. In het begin van de vorige eeuw waren Moning sr. en zijn in 2001 overleden zoon Oeds, woonachtig te Leeuwarden, enkele van de weinige volhouders geweest diedit ras in stand hebben gehouden. In de oorlog hebben zij samen met Spruijt en nog enkele zeer gedreven duivenmensen het voortbestaan van dit ras gewaarborgd. Nu mogen we ons verheugen in een fl ink aantal fokkers welke goede resultaten laten zien en de Hyacintduif een wat breder en vaster fundament geven, het komt hierbij vooral aan op het volhouden want je haalt niet direct het hoogste predikaat, hetgeen zal blijken uit de verdere omschrijving. Veel fokkers die niet een lange adem hebben om tot goede resultaten te kunnen komen, haken vaak te vroeg af, maar het is meer dan de moeite waard om toch tot daar te komen. Laten we eerlijk zijn, geeft een moeizaam verkregen resultaat niet veel meer voldoening, dan dat men elke keer in de prijzen valt?